Hierop terugkijkend is er eigenlijk één thema waar ik constant mee bezig ben geweest (zelfs gedeeltelijk in het buitenland): Hoe kan ik zodanig met kinderen werken dat zij zin hebben om naar school te gaan; dat de zin in leren, die ze allemaal van nature hebben, zoveel mogelijk gebruikt wordt. Dat het antwoord niet in één manier van werken zit werd mij steeds duidelijker. Eigenlijk is het heel eenvoudig: Kijk naar de interesse van kinderen, kijk wat hen bezighoudt en maak daar gebruik van in de lessen. Maak van de school een plaats waar zij invloed op hebben die zichtbaar is; of dat nou via een leerlingenraad gebeurt of meepraten over hoe je zaken in een klas regelt.

Ongeveer 8 jaar geleden vroeg Roel Hijne, directeur van “de Toermalijn” of ik mee wilde denken over een nieuw op te zetten school in de Polderwijk. Op deze school zou onderwijs gegeven moeten worden op een manier die recht doet aan de eigenheid van elk kind. Er moest niet alleen uitgegaan worden van leerboeken maar juist van de interesses van kinderen. Dat ik die kans met beide handen heb aangegrepen moge duidelijk zijn.

Het moment kwam 2 1/2 jaar geleden: Met een paar fantastische collega's zijn we begonnen aan een school die recht doet aan ideeën over onderwijs die we alle vier delen. De domper kwam toen er vanuit het ministerie geen toestemming werd gegeven voor de bouw van onze eigen locatie (brinnummer). Met de inzet van veel mensen is er hard gewerkt aan een fusie met "Polderpalet". Het resultaat is een Interconfessionele School die er mag wezen. We weten sinds kort dat we het brinnummer als gefuseerde school krijgen. Dat betekent hernieuwde energie om te gaan voor de school waar we allemaal in geloven.